در سایه سار مبهم یک آسمان پیر

در  دشتی از رکود و شقاوت شبیه لوت

با خوشه های ممتد و مغمو م گوشه گیر

این وارثان غم سکوت و سکوت و درد

با ریشه های  گره خورده در زمین

اسیر

 

 

این باد های خانگی دوره می زنند

بر نعش یک جوانه ی نا رسیده 

خشکیده

این دانه قالب تن را  تهی کرده است

از چشمه ی سراب همیشه سیر

 انگار از همیشه همین قصه  بوده است

با هر تپش

ترکی  می خورد کویر

..

غزاله غضنفری.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 تقدیم به همیشگی من

...